//ตามนั้น...

ฝากอีกคนด้วยค่ะสตาฟขา //กราบสวยๆ

 

 

 

 

 

 

ชื่อ - ฑิตยา (เก่งดังนักปราชญ์) //สั้นๆว่าฑิต ทิด ลุง //อะไรก็ได้เรียกมาเถิด

 

อายุ - 44 ปี ลงมาทำงานในยมได้สักพักนึงแล้ว (สี่ห้าปีได้มั้ง...//ก็สักพักนึงมันกี่ปีก็เท่านั้นอะค่ะ //โดนตบ)

 

ส่วนสูง/น้ำหนัก - 173 cm / 71 kg

 

เพศ - ชายแมน (?)

 

รูปร่างหน้าตา - 

  • สูงตามมาตรฐานชายไทย รูปร่างกำยำ ขึ้นกล้ามแต่พองามกำลังอร่อย #หะ
  • ผมสีดำสนิทตัดรองทรงแบบทหาร โพกผ้าโพกหัวสีขาวไว้ตลอด
  • ตาสีดำ ใบหน้ามีริ้วรอยบ่งบอกอายุเล็กน้อย ไว้หนวดเครารำไร
  • ผิวไม่ขาวไม่คล้ำ แต่คล้ำง่ายมากถ้าออกแดด

 

 

เขา - เขาซ้ายเดี่ยวสีเทาเข้มเกือบดำ คล้ายเขาควายปลายโง้ง

 

อุปนิสัย - 

  • ลุงเอื่อยๆ คนนึง... ไม่ได้ถึงกับชิว ออกแนวเรื่อยๆเอื่อยๆมึนๆซะมากกว่า ตามประสาคนแก่ตามโลกสมัยใหม่ไม่ค่อยจะทัน
  • หน้านิ่ง แต่ไม่ถึงกับหน้าตาย เป็นพวกไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้าเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะแสดงออกผ่านกิริยาท่าทางมากกว่า
  • ชอบแกะสลัก แกะไม้นี่ยิ่งชอบ ลายกนกสามตัวลายประจำยามลายกระจังสี่ทิศได้หมด //สรุปง่ายๆคือลายไทยทั้งหลาย
  • ขี้ลืมบ้างตามประสาคนอายุมาก กับคนที่ไม่ค่อยได้เห็นหน้าก็มีบ้างที่หลงๆลืมๆชื่อ บางทีเดินไปเอาอุปกรณ์สักพักก็หยุดเดินละยืนงงว่านี่กุเดินมาทำอะไรวะ...//โธ่
  • เอ็นดูรุ่นลูกรุ่นหลานทุกคน มีอะไรให้ช่วยก็ยินดีช่วยถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรง สี่สิบแล้วแต่เรี่ยวแรงยังไม่ตกจากสมัยหนุ่มๆ ยังแบกหามอะไรได้สบายๆด้วยบ่าเดียว สามง่ามลุงก็ยังแบกไหวนะ
  • จะเดินจะนั่งหลังตรงอกผายไหล่ผึ่งแบบชายชาติทหาร แต่ลุงไม่ได้เป็นทหารนะ...//โดนฝึกมา
  • เหมือนจะดุ แต่ก็ไม่ได้ดุ แต่ก็ไม่ได้ใจดีขนาดนั้น //เอ๊ะ
  • แบ่งเวลาชัดเจนว่าเวลาไหนงาน เวลาไหนพักผ่อน จะติดต่อรบกวนอะไรดูตารางเวลาลุงให้ดีๆก่อนนะจ๊ะ

 

ประวัติ - 

  • ก่อนตายก็เป็นช่างแกะสลัก เรียนวิชากับครูอดีตช่างหลวงในวัง สอนวิชาของช่างสิบหมู่เห็นแววการแกะสลักอยู่อย่างเดียว
  • ช่วยงานครูมาตลอด ทำงานอยู่กับครูจนครูเสีย ผลัดเปลี่ยนมาเป็นรุ่นลูก ก็ทำงานให้ลูกครูต่อไป ไม่เอาเงินขอแค่มีข้าวกินกับที่พักก็พอใจ
  • ทำงานกับลูกครูไปได้สักพัก มีคนเอาไม้ซุงท่อนใหญ่อย่างดีมาขายให้ในราคาถูกจนเหลือเชื่อ
  • ลูกครูเห็นราคาก็ดีใจ เกิดมาไม่เคยเห็นไม้งามราคาถูกแบบนี้มาก่อน รีบรับซื้อไว้ละส่งให้ลุงเอาไปสร้างผลงาน
  • ลุงก็ว่าจะทำประตูไม้สักบาน เริ่มแกะไปไม่เท่าไหร่ก็เกิดป่วยแบบไม่รู้สาเหตุขึ้นมาดื้อๆ แต่ก็ไม่ท้อ ยังมุทำงานต่อไป
  • อยู่มาคืนหนึ่งเกิดฝันประหลาด เห็นผู้หญิงชุดไทยห่มสไบขาวมายืนอยู่ตรงหน้า ท่าทางไม่พอใจอะไรบางอย่างแบบสุดๆ
  • สนทนากันในฝันไปสักพัก ปรากฏว่าไม้ซุงท่อนนั้นเป็นไม้ตะเคียนทองตัดมาเพราะโดนเวนคืนพื้นที่ ผู้หญิงห่มสไบก็เป็นพรายไม้สิงต้นตะ้เคียนต้นนั้น
  • ทีแรกพรายไม้โกรธมาก นึกว่าลุงโค่นต้นตะเคียนแล้วเอามาทำมาหากิน แต่ลุงก็บอกตัวเองไม่รู้จริงๆว่าเป็นไม้อะไร เจ้านายเขาส่งมาให้ทำผลงานทำไป
  • เถียงไปเถียงมาพรายไม้ก็เริ่มเชื่อ แต่คำสาปของนางไม่สามารถลบล้างได้ เลยให้คำสัญญาว่าจะอยู่ปรนนิบัติรับใช้จนกว่าจะลุงไล่ไป
  • ลุงก็ยังแกะประตูไม้บานนั้นต่อไป อาการป่วยก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆจากผลคำสาปนางตะเคียน จนถึงเวลา ลุงก็จากไปอย่างสงบ โดยประตูไม้ตะเคียนทองก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์อยู่อย่างนั้น...

 

การตาย - ป่วยตายโดยไม่ทราบสาเหตุ (ผลจากคำสาปนางตะเคียน)

 

ชุด - 

 

๑. ชุดทางการ 

เชิ้ตแดงลายดำไม่ติดกระดุมเม็ดบน ไม่ผูกเน็คไท สวมสูทดำทับ โจงกระเบนขาว โพกผ้าโพกหัวสีขาว

  

๒. ชุดทำงาน 

ถอดเสื้อเชิ้ตออก ที่เหลือก็เหมือนเดิมทุกประการ

 

๓. ชุดไปรเวท 

ชุดเดียวกับชุดทำงาน บางเวลาอาจถอดสูทออกเพราะร้อน

 

ตำแหน่ง - ยมบาลฝ่ายยุทโธปกรณ์ (ไปแกะลายไทยใส่สามง่ามชาวบ้าน #ไม่)

 

อาวุธ -

  • ไม้ตะเคียนทองทั้งต้นที่แกะให้เป็นทรงสามง่าม สูงเฉียดร้อยเก้าสิบเซนฯ
  • ไม่มีชื่อ ลุงเรียกสั้นๆว่า "แม่เคียน" 
  • หนักเอาเรื่องอยู่ เป็นไม้ทั้งต้นที่แกะเนื้อไม้ออกไปเยอะอยู่ แต่รวมๆแล้วก็ยังหนักอยู่ดี ยกขึ้นยากมาก มีลุงคนเดียวที่แบกขึ้นบ่าเดียวเดินสบายใจ
  • //บางคนก็นึกโมเมกันว่าแม่เคียนทำตัวเบาให้ลุงแบกสบายๆ //เรื่องจริงเป็นยังไงก็ไม่รู้เหมือนกัน...
  • ซัมม่อนรากไม้ได้รอบตัว โดยมีข้อแม้ว่าสามง่ามต้องอยู่ติดพื้นดิน รัศมีเป็นวงกว้างประมาณ 3 เมตร สามารถรวมรากไม้ให้เห็นเส้นเดียวได้ยาวประมาณเกือบ 10 เมตร
  • รากเอาไว้มัด รัด ตวัด ขัดขา เขี่ย กรณีรวมเป็นเส้นเดียวสามารถโบกไปมาเป็นแส้ได้ 
  • รากไม่แข็งแรงนัก ระดับมีดพร้าตัดก็ขาด แต่งอกใหม่เร็วมาก ใช้แทนเกราะกำบังก็ได้ //สร้างเป็นกำแพงหนาๆหน่อย

 

ร่างคน

 

  • หญิงสาวชุดไทย ดูจากภายนอกน่าจะอายุยี่สิบต้นๆ ความสูงเท่าตอนเป็นสามง่าม (สูงสาส...) น้ำหนักไม่ระบุ
  • ผมสีน้ำตาลแบบเดียวกับสีของไม้ตะเคียนร่างสามง่าม ตาสีแดงชาดไม่มีแวว 
  • ผิวขาวแบบคนไทย ห่มสไบขาว ใช้เครื่องทองทั้งร่าง
  • พรายไม้ตะเคียนทอง ต้นเหตุที่ทำให้ลุงป่วยและตายในที่สุด
  • ปกติจะอยู่ร่างนี้มากกว่า ร่างสามง่ามไว้เวลาลุงอยากแกะลายไทยอะไรเล่น //ผ่านไปหนึ่งวันลายก็หาย กลับมาเป็นไม้ธรรมดาตามเดิม
  • คอยปรนนิบัติรับใช้ลุง ช่วยเตือนความจำ หยิบนู่นยกนี่ บางทีก็เป็นหมอนวดจำเป็นยามเมื่อย 
  • จะอยู่กับลุงตลอด เดินตามหลังไม่ห่างยกเว้นลุงไหว้วานให้ไปทำอย่างอื่น
  • ใบหน้าปกติคือยิ้มอ่อนๆเรียบๆ และจะเป็นแบบนี้ทั้งวัน น้อยมากที่จะเปลี่ยนเป็นสีหน้าอื่น
  • น้ำเสียงนุ่มๆเย็นๆ ฟังแล้วสบายหู แต่บางครั้งก็แอบหลอน...
  • พูดเพราะอ่อนหวานแบบแม่หญิง แต่ความหมายก็ไม่ได้อ่อนหวานเสมอไป......
  • "เราใบ้หวยไม่ได้หรอก..." //แม่เคียนยิ้มเรียบ
  • เคารพลุงเหมือนบิดา เรียกนายพ่อตลอด ส่วนลุงคำรามจะเรียกนายท่าน
  • ฟังคำนายพ่อเป็นหนึ่ง นอกนั้นก็แล้วแต่ดุลพินิจนาง...

 

อื่นๆ - 

  • ใครเอาสามง่ามมาไว้กับลุง (จะซ่อมรึฝากก็ตามแต่) คุณจะได้ลายไทยสวยๆไปประดับฟรีๆไม่คิดเงินนะจ๊ะ...
  • แต่ถ้าไม่ชอบก็บอกได้นะ จะได้ลบออกให้ //แต่ระวังแม่เคียนไว้หน่อยก็ดี...
 

Comment

Comment:

Tweet

ทำไมแวบแรกชุ้นมองแม่เคียนเป็นปู้จาย....//โดนสาปไปตามลุง

#4 By CraZyDoG.MK on 2012-09-04 19:48

สวัสดีจ้า ศ.มาตรวจแว้ว

โดยรวมไม่มีอะไรติดใจนะรุ้ง ให้ผ่านจ้า

แม่เคียนดูหลอนอยู่นะ /สั่น...

ปล.นิดนึงๆ "ใบ้หวย" น่อ ไม่ใช่ไบ้ /บีบๆ

#3 By T-Han on 2012-08-31 14:14

เราชอบแม่ตะเคียนนนนนนนนน กรี๊ดดดดดด นางน่ารักมว๊ากกก //ถูหาเลขเด็ด
//โดนสาป

#2 By DiWine on 2012-08-29 21:29

แม่เคียนจ๋า ขอเลขเด็ดๆ หน่อยสิจ๊ะ......
//โดนมรึงตบ